9. Hukuk Dairesi 2014/22162 E. , 2015/33819 K. * ECZACI KALFASI * KIDEM TAZMİNATI * İŞCİLİK HAKLARI * İŞCİNİN İŞVERENE VERDİĞİ ZARAR * ZAMANAŞIMI SÜRELERİNİN DEĞİŞTİRİLEMEZLİĞİ * ZAMANAŞIMININ NASIL HESAPLANACAĞI * EV HİZMETLİLERİNİN ALACAĞINDA ZAMANAŞIMI * KISMİ DAVADA ZAMANAŞIMININ KESİLMESİ * MÜTESELSİL BORÇLULARDA ZAMANAŞIMININ KESİLMESİ * ISLAHA KONU TALEP YÖNÜNDEN ZAMANAŞIMI DEF`İ SÜRESİ * ZAMANAŞIMI DEF`İ * İŞ MAHKEMELERİ KANUNU (5521) Madde 7 * İŞ KANUNU (4857) Madde 5 * İŞ KANUNU (4857)
**9. Hukuk Dairesi 2014/22162 E. , 2015/33819 K.** * ECZACI KALFASI * KIDEM TAZMİNATI * İŞCİLİK HAKLARI * İŞCİNİN İŞVERENE VERDİĞİ ZARAR * ZAMANAŞIMI SÜRELERİNİN DEĞİŞTİRİLEMEZLİĞİ * ZAMANAŞIMININ NASIL HESAPLANACAĞI * EV HİZMETLİLERİNİN ALACAĞINDA ZAMANAŞIMI * KISMİ DAVADA ZAMANAŞIMININ KESİLMESİ * MÜTESELSİL BORÇLULARDA ZAMANAŞIMININ KESİLMESİ * ISLAHA KONU TALEP YÖNÜNDEN ZAMANAŞIMI DEF`İ SÜRESİ * ZAMANAŞIMI DEF`İ * İŞ MAHKEMELERİ KANUNU (5521) Madde 7 * İŞ KANUNU (4857) Madde 5 * İŞ KANUNU (4857) Madde 26 * İŞ KANUNU (4857) Madde 28 * İŞ KANUNU (4857) Madde 31 * İŞ KANUNU (4857) Madde 32 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 125 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 126 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 128 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 131 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 132 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 133 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 134 * BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 139 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 117 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 146 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 147 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 148 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 149 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 151 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 152 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 153 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 154 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 155 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 156 * TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 160 **"İçtihat Metni"** A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı, davalı işyerinde 20.09.2002 tarihinde eczacı kalfası olarak işe başladığını, en son haftalık 350,00 TL olmak üzere aylık maaş olarak net 1.400,00 TL aldığını, kış dönemi çalışma saatlerinin 09.00-19.30, yaz dönemi çalışma saatlerinin 09.00-20.00 olduğunu, cumartesi günleri aynı mesai saatleri arasında çalıştığını, haftada 1 gün iş icabı nöbet tuttuğunu, bu nöbetin sabah mesai saatinde başlayıp bir sonraki gün mesai bitimine kadar devam ettiğini, işyerinde yemek verildiğini, iş akdine haksız olarak son verildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı, davacının 20.09.2002-13.05.2004 tarihleri arasında başka işyerlerinde çalıştığını, davacının işyeri bilgisayarından kumar sitelerine girerek kumar oynadığı ve bu nedenle polis merkezinde ifadesinin alındığı, davacının başka usulsüz işlemlerinin de öğrenilmesi üzerine davacıyla tartıştıklarını bu nedenle davacının istifa ederek işi bıraktığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafça iş akdinin kıdem-ihbar tazminatı verilmeyecek şekilde sonlandırıldığı yolunda herhangi bir iddia olmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin yerinde olduğu, kesinleşen hizmet tespit kararına göre davacının 20/09/2002 ile 16/04/2008 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, yine kesinleşen tespit davası sonucuna göre asgari ücret ile çalıştığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti taleplerinin kabulüne, genel tatil ücreti talebinin reddine karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı taraflar yasal süresi içinde temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- Bakırköy 7. İş Mahkemesi’nin 2008/ 275 Esas, 2011/ 687 Karar sayılı hizmet tespit davasında verilen kararda, davacının 20.09.2002 – 13.05.2004 tarihleri arası davalı iş yerinde asgari ücretle çalıştığı tespit edilmiş olup, hizmet tespit davasından 2002 - 2004 yılları arasındaki ücreti belirlenmiştir. Mahkemece her ne kadar davacının tüm çalışma süresi boyunca asgari ücretle çalıştığı kabul edilmiş ise de, bu kabul isabetli değildir. Sadece 20.09.2002 – 13.05.2004 tarihleri arası davacının aldığı ücret asgari ücret olarak kabul edilmelidir. Bu nedenle davacının işi, kıdemi ve fesih tarihi belirtilerek alabileceği ücretin davalı eczanenin bağlı olduğu Eczacılar Odası’na sorularak gelecek sonucun tanık beyanları ile değerlendirilmesi sureti ile ücretin tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır. 3-Mahkemece davacının fazla mesai ve ulusal bayram – genel tatil çalışma ücreti talepleri tanık beyanları doğrultusunda değerlendirilmiş ise de; davalı eczanenin bağlı olduğu ..’dan çalışma saatleri ve nöbet listelerine ilişkin kayıtların ( yaz- kış ayrımı yapılıp yapılmadığı sorularak) getirtilerek davacının çalışma saatlerinin belirlenmesi ve buna göre her iki talebe ilişkin sonuca gidilmesi gerekirken eksik araştırma ile sonuca gidilmesi hatalıdır. 4-Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir. Zamanaşımı, bir maddi hukuk kurumu değildir. Diğer bir anlatımla zamanaşımı, bir borcu doğuran, değiştiren ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, salt doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır. Bu bakımdan zamanaşımı alacağın varlığını değil, istenebilirliğini ortadan kaldırır. Bunun sonucu olarak da, yargılamayı yapan yargıç tarafından yürüttüğü görevinin bir gereği olarak kendiliğinden göz önünde tutulamaz. Borçlunun böyle bir olgunun var olduğunu, yasada öngörülen süre ve usul içinde ileri sürmesi zorunludur. Demek oluyor ki zamanaşımı, borcun doğumu ile ilgili olmayıp, istenmesini önleyen bir savunma olgusudur. Şu durumda zamanaşımı, savunması ileri sürülmedikçe, istemin konusu olan hakkın var olduğu ve kabulüne karar verilmesinde hukuksal ve yasal bir engel bulunmamaktadır. Hemen belirtmelidir ki, gerek İş Kanununda, gerekse Borçlar Kanununda, kıdem ve ihbar tazminatı alacakları için özel bir zamanaşımı süresi öngörülmemiştir. Uygulama ve öğretide kıdem tazminatı ve ihbar tazminatına ilişkin davalar, hakkın doğumundan itibaren, eski 818 sayılı Borçlar Kanununun 125 inci maddesi uyarınca on yıllık zamanaşımına tabi tutulmuştur. 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren yeni 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 146 ıncı maddesinde de genel zamanaşımı 10 yıl olarak belirlenmiştir. Tazminat niteliğinde olmaları nedeni ile sendikal tazminat, kötüniyet tazminatı, işe başlatmama tazminatı, 4857 sayılı İş Kanununun; 5 inci maddesindeki eşit işlem borcuna aykırılık nedeni ile tazminat, 26/2 maddesindeki maddi ve manevi tazminat, 28 inci maddedeki belgenin zamanında verilmemesinden kaynaklanan tazminat, 31/son maddesi uyarınca askerlik sonrası işe almama nedeni ile öngörülen tazminat istekleri on yıllık zamanaşımına tabidir. Bu noktada, zamanaşımı başlangıcına esas alınan kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı hakkının doğumu ise, işçi açısından hizmet aktinin feshedildiği tarihtir. Zamanaşımı, harekete geçememek, istemde bulunamamak durumunda bulunan kimsenin aleyhine işlemez. Bir hakkın, bu bağlamda ödence isteminin doğmadığı bir tarihte, zamanaşımının başlatılması hakkın istenmesini ve elde edilmesini güçleştirir, hatta olanaksız kılar. İşveren ve işçi arasındaki hukuki ilişki iş sözleşmesine dayanmaktadır. İşçinin sözleşmeye aykırı şekilde işverene zarar vermesi halinde, işverenin zararının tazmini amacı ile açacağı dava da tazminat niteliğinde olduğundan on yıllık zaman aşımına tabidir. 4857 sayılı Kanundan daha önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları ise 818 sayılı Borçlar Kanununun 126/1 maddesi uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir. 01.06.2012 tarihinden sonra yürürlüğe giren 6098 Sayılı TBK.’un 147. Maddesi ise ücret gibi dönemsel nitelikte ödenen alacakların beş yıllık zamanaşımına tabi olacağını belirtmiştir. Kanundaki zamanaşımı süreleri, 6098 Sayılı TBK 148. Maddesi gereğince tarafların iradeleri ile değiştirilemez. İş sözleşmesi devam ederken kullanılması gereken ve iş sözleşmesinin feshi ile alacak niteliği doğan yıllık izin ücreti alacağının zamanaşımı süresinin fesih tarihinden başlatılması gerekir (HGK. 05.07.2000 gün ve 2000/9-1079 E, 2000/1103 K). Sözleşmeden doğan alacaklarda, zamanaşımı alacağın muaccel olduğu tarihten başlar. (TBK. m. 149(818.BK.128). Türk Borçlar Kanununun 117 inci maddesi uyarınca, borcun muaccel olması, ifa zamanının gelmiş olmasını ifade eder. Borcun ifası henüz istenemiyorsa muaccel bir borçtan da söz edilemez. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 151 inci maddesinde zamanaşımının nasıl hesaplanacağı belirtilmiştir. Bu maddenin birinci fıkrası, zamanaşımının alacağın muaccel olduğu anda başlayacağı kuralını getirmiştir(818 sayılı BK.128). Aynı yönde düzenleme 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 151 inci maddesinde yer almaktadır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 152. maddesi gereğince, asıl alacak zaman aşımına uğradığında faiz ve diğer ek haklar da zamanaşımına, uğrar. Diğer bir deyişle faiz alacağı asıl alacağın tabi olduğu zamanaşımına tabi olur(818 sayılı BK.131). Türk Borçlar Kanunu’nun 154. maddesi (818 Sayılı BK 133/2) uyarınca, alacaklının dava açmasıyla zamanaşımı kesilir. Ancak zaman aşımının kesilmesi sadece dava konusu alacak için söz konusudur. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 153/4 maddesinde “Hizmet ilişkisi süresince, ev hizmetlilerinin onları çalıştıranlardan olan alacakları için" zamanaşımının işlemeyeceği ve duracağı belirtilmiştir. Bu maddenin iş sözleşmesiyle bağlı her kişiye uygulanması olanağı bulunmamaktadır. Hizmetçiden kastedilen, kendisine ev işleri için ücret ödenen, iş sahibiyle aynı evde yatıp kalkan, aileden biriymiş gibi ev halkı ile sıkı ilişkileri olan kimsedir(818 sayılı BK. Mad.132). 6098 Sayılı TBK 154. Maddesinde (818 sayılı BK. 133) zamanaşımını kesen nedenler gösterilmiştir. Bunlardan borçlunun borcunu ikrar etmesi (alacağı tanıması), zamanaşımını kesen nedenlerden biridir. Borcun tanınması, tek yanlı bir irade bildirimi olup; borçlunun, kendi borcunun devam etmekte olduğunu kabul anlamındadır. Borç ikrarının sonuç doğurabilmesi için, eylem yeteneğine ve malları üzerinde tasarruf yetkisine sahip olan borçlunun veya yetkili kıldığı vekilinin, bu iradeyi alacaklıya yöneltmiş bulunması ve ayrıca zamanaşımı süresinin dolmamış olması gerekir. Gerçekte de borç ikrarı, ancak, işlemekte olan zamanaşımını keser; farklı anlatımla zamanaşımı süresinin tamamlanmasından sonraki borç ikrarının kesme yönünden bir sonuç doğurmayacağından kuşku ve duraksamaya yer olmamalıdır. Aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca, dava açılması veya icra takibi yapılması zamanaşımını kesen nedenlerdendir. Kanunun 156. maddesi ise, zamanaşımının kesilmesi halinde yeni bir sürenin işlemesi gerektiğini açıkça belirtmiştir. Madde açıkça düzenlemediğinden ihtiyati tedbir istemi ile mahkemeye başvurma veya işçilik alacaklarının tespiti ve ödenmesi için Bölge Çalışma İş Müfettişliğine şikâyette bulunma zamanaşımını kesen nedenler olarak kabul edilemez. Ancak işverenin, şikâyet üzerine Bölge Çalışma Müdürlüğünde alacağı ikrar etmesi, zamanaşımını keser. Uygulamada, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması, dava açma tekniği bakımından, tümü ihlal ya da inkâr olunan hakkın ancak bir bölümünün dava edilmesi, diğer bölümüne ait dava ve talep hakkının bazı nedenlerle geleceğe bırakılması anlamına gelir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ilkeye göre, kısmi davada fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması, saklı tutulan kesim için zamanaşımını kesmez, zamanaşımı, alacağın yalnız kısmi dava konusu yapılan miktar için kesilir. Zamanaşımı, dava devam ederken iki tarafın yargılamaya ilişkin her işleminden ve hâkimin her emir ve hükmünden itibaren yeniden işlemeye başlar ve kesilmeden itibaren yeni bir süre işler. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 155. maddesi hükmü, "Zamanaşımı müteselsil borçlulardan veya bölünemeyen borcun borçlularından birine karşı kesilince, diğerlerine karşı da kesilmiş olur." kuralını içermektedir. Bu maddeye göre, müteselsil borçlulardan birine karşı zamanaşımının kesilmesi diğer müteselsil borçlulara karşı da zamanaşımını keser. (818 sayılı BK. Mad.134) Türk Borçlar Kanununun 160. maddesinde (818 Sayılı BK 139), zamanaşımından feragat düzenlenmiştir. Anılan maddeye göre, borçlunun zamanaşımı defini ileri sürme hakkından önceden feragati geçersizdir. Önceden feragatten amaç, sözleşme yapılmadan önce veya yapılırken vaki feragattir. Oysa daha sonra vazgeçmenin geçersiz sayılacağına ilişkin yasada herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. O nedenle borç zamanaşımına uğradıktan sonra borçlu zamanaşımı defini ileri sürmekten feragat edebilir. Zira, burada doğmuş bir defi hakkından feragat söz konusudur ve hukuken geçerlidir. Bu feragat; borçlunun, ileride dava açılması halinde zamanaşımı definde bulunmayacağını karşılıklı olarak yapılan feragat anlaşmasıyla veya tek yanlı iradesini açıkça bildirmesiyle veyahut bu anlama gelecek iradeye delalet edecek bir işlem yapmasıyla mümkün olabileceği gibi, açılmış bir davada zamanaşımı definde bulunmamasıyla veya defi geri almasıyla da mümkündür. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7 nci maddesinde, iş mahkemelerinde sözlü yargılama usulü uygulanır. Ancak 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447 inci maddesi ile sözlü yargılama usulü kaldırılmış, aynı yasanın 316 ve devamı maddeleri gereğince iş davaları için basit yargılama usulü benimsenmiştir. Sözlü yargılama usulünün uygulandığı dönemde zamanaşımı def'i ilk oturuma kadar ve en geç ilk oturumda yapılabilir. Ancak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde 319 uncu madde hükmü uyarınca savunmanın değiştirilmesi yasağı cevap dilekçesinin verilmesiyle başlayacağından, zamanaşımı defi cevap dilekçesi ile ileri sürülmelidir. 01.10.2011 tarihinden sonraki dönemde ilk oturuma kadar zamanaşımı definin iler sürülmesi ve hatta ilk oturumda sözlü olarak bildirilmesi mümkün değildir. Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, 1086 sayılı HUMK hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı defi de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 317/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı definde bulunulabileceği kabul edilmelidir. Cevap dilekçesinde zamanaşımı defi ileri sürülmemiş ya da süresi içince cevap dilekçesi verilmemişse ilerleyen aşamalarda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 141/2 maddesi uyarınca zamanaşımı defi davacının açık muvafakati ile yapılabilir. 1086 sayılı HUMK yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı define davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa (suskun kalınmışsa) zamanaşımı defi geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı definin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı define davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı defi dikkate alınmaz. Zamanaşımı definin cevap dilekçesinin ıslahı yoluyla ileri sürülmesi de mümkündür (Yargıtay HGK. 04.06.2011 gün 2010/ 9-629 E. 2011/ 70. K.). Somut uyuşmazlıkta davalı vekilinin ıslaha karşı zamanaşımı itirazının mahkemece değerlendirilmemesi hatalıdır. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.