Hukuk Genel Kurulu 2011/4-674 E. , 2011/812 K. "" MAHKEMESİ : Yargıtay 4.Hukuk Dairesi (İlk Derece) TARİHİ : 03/05/2011 TEMYİZ EDEN: Davacı vekili HUKUK GENEL KURULU KARARI Hukuk Genel Kurulunca incelenerek, 4.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karara karşı davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü: Dava, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573. (61…
**Hukuk Genel Kurulu 2011/4-674 E. , 2011/812 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ : Yargıtay 4.Hukuk Dairesi (İlk Derece) TARİHİ : 03/05/2011 TEMYİZ EDEN: Davacı vekili HUKUK GENEL KURULU KARARI Hukuk Genel Kurulunca incelenerek, 4.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karara karşı davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü: Dava, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573. (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46.) maddesi uyarınca hakimler aleyhine açılan tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili; müvekkilinin, İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2010/34 Esas sayılı dosya kapsamında ve hukuka aykırı kanıtlar dayanak gösterilerek tutuklu bulunduğunu, bu süreçte davalı hakimlerin hukukun temel ilkeleri, Anayasa ve Ceza Muhakemeleri Kanunu hükümlerine aykırı olarak verdikleri kararlar ile müvekkilinin özgürlüğü kısıtlanmasına neden olduklarını, davalı hakimlerin münferiden ya da heyet olarak, yasal dayanakları doğru göstermemek, hatalı ve usulsüz arama kararı vermek suretiyle yanlış uygulama yapılmasına sebebiyet verdiklerini, hukuka aykırı elde edilmiş kanıtlara dayanarak tutuklama kararı verdiklerini ve savunma sırasında bütün detaylar ve hukuka aykırılıklar ortaya konulduğu halde itiraz ve tahliye taleplerinin reddiyle tutukluluk durumunu sürdürdüklerini, bu itibarla davacının özgürlüğünden yoksun kalmasına ve manevi eziyet çekmesine neden olduklarını ileri sürerek, her bir davalı aleyhine 10.000 TL olmak üzere toplam 60.000 TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; dava dilekçesinde yasal dayanak olarak 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573. maddesi gösterilmiştir. Davalılar; görev, husumet ve esasa ilişkin nedenlerle davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir. Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce ilk derece mahkemesi sıfatıyla, sonuçta; “İddia ve dayanılan maddi olgular itibariyle davanın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141. maddesinde sayılan koruma tedbirinin uygulanmasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin bulunması nedeniyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141-144 maddeleri gereğince Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu” gerekçesiyle “dava dilekçesinin reddine” dair oyçokluğuyla verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulu’na gelmiştir. Hukuk Genel Kurulu’nda temyiz incelemesine konu olan eldeki davanın, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde mi, yoksa Ağır Ceza Mahkemesinde mi görülüp sonuçlandırılması gerektiğine dair görev noktası, sorunun özünü teşkil etmektedir.