Hukuk Genel Kurulu 2019/615 E. , 2021/1700 K. "" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi 1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 21. İş Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı davacı vekilinin temyizi nedeniyle Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince yapılan ince…
**Hukuk Genel Kurulu 2019/615 E. , 2021/1700 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :İş Mahkemesi 1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 21. İş Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı davacı vekilinin temyizi nedeniyle Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, ilk derece mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir. 2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve temyiz incelemesi sırasında duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369. maddesinin direnme kararının temyizini kapsamadığı, direnmenin düzenlendiği aynı Kanun’un 373. maddesinde ise duruşmaya yer verilmediği gözetildiğinde direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağı kabul edilerek davalı vekilinin temyize cevap dilekçesinde talep ettiği duruşma talebinin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: I. YARGILAMA SÜRECİ Davacı İstemi: 4. Davacı adına üyesi olduğu Türk-Harb-İş Sendikası (Sendika) vekili dava dilekçesinde, davalı İçişleri Bakanlığı’na (Bakanlık/İdare) bağlı Samsun Sahil Güvenlik Onarım Destek Komutanlığına ait boya atölyesinde çalışan müvekkilinin çalıştığı işyerinin Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamında olduğunu, 15.12.2013 tarihinden itibaren günde 7,5 saat çalıştırılması gerekirken 8,5 saat çalıştırıldığını, 24. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin (c) fıkrası gereği fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödeneceği öngörülmesine rağmen müvekkilinin Yönetmelik kapsamında çalıştırılmadığından bahisle söz konusu primi alamadığını ileri sürerek müvekkilinin davalı işverenlikte Yönetmelik gereği günlük çalışma süresinin 7,5 saat olması gerektiğinin tespitine ve fazla çalışma ücreti ile kısa çalışma primi alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı Cevabı: