11. Hukuk Dairesi 2012/14854 E. , 2012/17854 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/08/2012 tarih ve 2012/381-2012/390 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma
**11. Hukuk Dairesi 2012/14854 E. , 2012/17854 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/08/2012 tarih ve 2012/381-2012/390 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: İhtiyati haciz isteyen vekili, müvekkilini ile davalı Re-AL Kimyasal Değerler Sanayi ve Ticaret A.Ş. arasında genel kredi sözleşmesi imzalandığını, diğer davalıların ise müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatı ile sözleşmeyi imzaladıklarını, kredi borçlusunun ihtara rağmen borcu ödemediğini ileri sürerek, müşterek borçlu müteselsil kefiller hakkında 1.582.261.38 TL, asıl borçlu hakkında alacağın rehinle temin edilmemiş kısmı için 82.261.38 TL alacağın tahsili için ihtiyati haciz kararının verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece dosya kapsamında yapılan inceleme sonucunda, genel kredi sözleşmesinde belirtilen alacağın 1.500.000,00 TL'lik kısmının rehinle temin olunduğundan, rehinle temin olunan kısım hakkında İİK.'nun 257. maddesindeki şartlar oluşmadığından ihtiyati haciz talebinin reddine, rehinle temin edilmeyen 82.261,38 TL'lık miktar için talebin kabulüne, İİK.'nun 257/1 ve müteakip maddelerine tevfikan borçluların borca yetecek miktarda menkul ve gayrimenkul malları ile 3. şahıslardaki hak ve alacaklarından borca yetecek kadarının ihtiyaten haczine karar verilmiştir. Kararı, ihtiyati haciz isteyen vekili temyiz etmiştir. Alacaklı Banka tarafından borçlu ve kefiller hakkında kredi sözleşmesinden doğan alacağın tahsiline yönelik olarak ihtiyati haciz isteminde bulunulmuş, mahkemece ihtiyati haciz isteminin rehinle temin edilmeyen borç miktarı üzerinden kabulüne karar verilmiştir. İİK’nun 45'nci maddesine göre rehinle temin edilmiş bir alacağın borçlusu iflasa tabi şahıslardan olsa bile alacaklı yalnız rehnin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapabilir. Ancak bu düzenleme asıl borçlu ile ilgilidir. Kefillere ilişkin özel düzenleme ise Borçlar Kanunu'nun 487/1 nci maddesinde yapılmış olup, anılan madde gereğince kefil, borçlu ile beraber müteselsil kefil ve müşterek müteselsil borçlu sıfatıyla veya bu gibi diğer bir sıfatla borcun ifasını üstlenmiş ise alacaklı, asıl borçluya müracaat ve rehinleri paraya çevirtmeden önce kefil aleyhine de takibat yapabilir. Buna göre, ipoteğin asıl borçlu lehine verilmesi halinde bu durumun anılan yasal düzenleme uyarınca kefillere başvurulmasını engellemeyeceği hususu dikkate alınarak, mahkemece kredi borcuna teminat olarak asıl borçlu davalı Re-Al Kimyasal Değerler Sanayi ve Ticaret A.Ş.'nin taşınmazında kurulan ipoteğin müşterek borçlu müteselsil kefil davalı gerçek kişiler lehine verilip verilmediğinin araştırılarak sonucuna göre ihtiyati haciz kararına yönelik talebin değerlendirilmesi gerekirken, Borçlar Kanunu'nun kefillere yönelik anılan hükmü nazara alınmadan İİK’nun 257/1 nci maddesine dayanılarak müşterek borçlu-müteselsil kefiller hakkındaki ihtiyati haciz isteminin, rehinle temin olunan kısmı yönünden reddi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ihtiyati haciz talep eden alacaklı Banka vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın alacaklı Banka yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.