7. Hukuk Dairesi 2015/4342 E. , 2015/8028 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi : Şanlıurfa 3. İş Mahkemesi Tarihi : 09/06/2014 Numarası : 2013/22-2014/253 Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalılar vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 17.03.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalılar ..... İnş.Tur.Enj.San. ve Tic.A.Ş. ve İlci İnş.San. ve Tic.A.Ş. vekili Av.E. K. geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin
**7. Hukuk Dairesi 2015/4342 E. , 2015/8028 K.** **"İçtihat Metni"** Mahkemesi : Şanlıurfa 3. İş Mahkemesi Tarihi : 09/06/2014 Numarası : 2013/22-2014/253 Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalılar vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 17.03.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalılar ..... İnş.Tur.Enj.San. ve Tic.A.Ş. ve İlci İnş.San. ve Tic.A.Ş. vekili Av.E. K. geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü: 1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine. 2.Davacı, davalı iş ortaklığına ait şantiyelerde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, haftanın 7 günü 06.00-18.00 saatleri arasında ve genel tatillerde de çalıştığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin tahsilini talep etmiştir. Davalılar vekili, davacının işten ayrılış tarihi itibariyle bütün haklarının eksiksiz olarak ödendiğini, fazla çalışma yapılmadığını, yapılmışsa ücretlerinin de ödendiğini, dini bayramlarda izinli sayıldıklarını, hafta tatillerinde de izin kullandırıldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacının hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut olayda; dosyaya sunulan belgelerden davacıya 2010 yılına Kasım ayında 2 gün, Ekim ayında 2 gün, Aralık ayında 2 gün, Temmuz ayında 2 gün, 2011 yılında Mayıs ayında 7 gün, Ocak ayında 6 gün, Şubat ayında 3 gün, 2012 yılında Şubat ayında 10 gün ve 2 gün, Mart ayında 2 gün ve 2 gün 2013 yılında Ocak ayında 5 gün ve 6 gün, Nisan ayında 6 gün ve 3 gün, Mart ayında 2 gün, Şubat ayında 2 gün olmak üzere hafta tatili izinlerinin toplu kullandırıldığı anlaşılmıştır. Mahkeme bilirkişi raporu doğrultusunda verilen toplu izinlerin mazeret izni niteliğinde olduğunu belirterek hafta tatili alacaklarını hüküm altına almıştır. Bilirkişi hesaplamasını yaparken isabetli bir şekilde her ne kadar verilen toplu izinler mazeret izni niteliğinde olsa da izin tarihlerine denk gelen hafta tatillerini dışlamıştır. Ancak rapor denetlendiğinde 2011 yılında 50 hafta, 2012 yılında 49 hafta ve 2013 yılında 20 hafta tatili alacağı bulunduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır. Yukarıda da açıklandığı üzere davacının kullandığı hafta tatilleri dikkate alındığında 2011 yılında 50 hafta, 2012 yılında 49 hafta ve 2013 ilk 5 ayında 20 hafta tatilinde çalışmadığı açıktır. Kararın yeniden hesaplama yapılmak üzere bu yönden bozulması gerekmiştir. 3.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır. Somut olayda Dairemiz incelemesinden geçen 2015/4346 E. ve 4347 E. sayılı dosyalarında işyerinde haftada 7 gün 07:00-18:00 saatleri arasında çalışıldığı kabul edilmiştir. Aynı yer Mahkemesi’nce yapılan yargılamada aynı işyerinde aynı veya benzer işi yapan işçiler arasında farklı çalışma saati uygulaması bulunduğu ispatlanamadığından emsal dosyalar gibi davacının haftada 7 gün 07:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken 06:00-18:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalılar yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 05/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.