19. Ceza Dairesi 2017/4620 E. , 2019/4187 K. "İçtihat Metni" 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'in, anılan Kanun’un 71/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/2-1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 7.600,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 12/02/2014 tarihli ve 2012/413 Esas, 2014/59 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/09/2017 gün ve 8318 sayılı kanun yararına bozma istemi
**19. Ceza Dairesi 2017/4620 E. , 2019/4187 K.** **"İçtihat Metni"** 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'in, anılan Kanun’un 71/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/2-1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 7.600,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 12/02/2014 tarihli ve 2012/413 Esas, 2014/59 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/09/2017 gün ve 8318 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2017 gün ve KYB-2017/53522 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu. Anılan ihbarnamede; Dosya kapsamna göre, 5846 sayılı Kanun'un 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir" şeklindeki düzenlemeye göre şikayetçi MESAM Meslek Birliği vekilinin suç konusu eserlerle ilgili olarak 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmediği ve bu nedenle sanık hakkında 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü; Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir. Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur. 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz. Mahkemece kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen nedenler yönünden dosya kapsamında tüm deliller tartışılıp takdir edilmek suretiyle karar verildiği ve delil takdiri yapılarak verilen kararlar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğinden; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 12/02//2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.