21. Hukuk Dairesi 2008/5144 E. , 2008/14420 K. "" MAHKEMESİ : Samsun 1. İş Mahkemesi TARİHİ : 26/11/2007 Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi ve davalılardan T. A.Ş. vekilince de duruşmalı talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi t…
**21. Hukuk Dairesi 2008/5144 E. , 2008/14420 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ : Samsun 1. İş Mahkemesi TARİHİ : 26/11/2007 Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi ve davalılardan T. A.Ş. vekilince de duruşmalı talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi. 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Z. A.Ş.’nin tüm temyiz taleplerinin reddine, 2-Davalı T. Gübre Fabrikaları A.Ş.’nin temyizine gelince : Davaya konu iş kazasının meydana geldiği işyeri 2005 yılında davalıya satılarak özelleştirilmiş bir işyeri olup, gübre üretimine başlanabilmesi için tüm fabrikanın makine ve onarım işi dosyaya ekli Temmuz-2005 tarihli “anahtar teslimi” sözleşme ile diğer davalıya verildiği açıktır. Bu durumda, anahtar teslimi sözleşmeye olarak yapılan sözleşmeye konu tamir bakım ve montaj işyeri diğer davalı Z. A.Ş’ye ait işyeri olup davacı Y.K.’nın işvereninin de sadece Z. A.Ş. olduğu gözetilmeden, davalı T. Gübre Fabrikaları A.Ş.’nin üst işveren olarak kabulü 506 sayılı Yasa'nın 87., 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2 ve 506 sayılı Yasa’nın 4. maddesine aykırıdır. Bu yönden yapılacak iş, davalı T. Gübre Fabrikaları A.Ş. hakkında açılan davanın husumetten reddine karar vermekten ibarettir. 3-Davacıların temyiz istemlerine gelince ; a) Dava, davacıların eşi ve babası olan Y.C.’nın iş kazası sonucu %43 oranında iş göremez duruma gelmesi nedeniyle davacı Y.C.’nın maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece davacı eş ve çocuğun manevi tazminat istemlerinin reddine karar verilmiş ise de bu sonuç doğru değildir. Gerçekten, davanın dayanağı olan Borçlar Kanunu’nun 47. maddesine göre, manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Ne var ki dairemiz ve Yargıtay’ın oturmuş ve kabul gören görüşlerine göre Borçlar Kanunu’nun 46. maddesinde açıklanan cismani zarar kavramlarına ruhsal bütünlüğün ihlali sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği ve anılan yasanın 46. ve 47. maddelerinde düzenlenen zarar kavramı içerisinde değerlendirildiği açıktır.