1. Ceza Dairesi 2023/8209 E. , 2023/8524 K. B O Z M A Ü Z E R İ N E İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, …
**1. Ceza Dairesi 2023/8209 E. , 2023/8524 K.** **"İçtihat Metni"** B O Z M A Ü Z E R İ N E İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Pozantı Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/170 Esas, 2016/245 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 87 nci maddesinin son fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Pozantı Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/170 Esas, 2016/245 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 16.12.2020 tarihli ve 2020/13861 Esas, 2020/19239 Karar sayılı kararı ile "İddianamede talep edilmediği halde, sanığa 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan TCK'nin 87/1-son maddesi uygulanmak suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No:2544/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No:29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere sanığa Avrupa insan Hakları Sözleşmesinin "Adil yargılanma hakkı" başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Hak arama hürriyeti" başlıklı 36. maddesine ve CMK'nin 193. maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması, sanığın aksi ispatlanamayan savunmasına göre, mağdurun rahatsız edici bir şekilde egzos sesi çıkartarak sanığın iş yerinin önünden geçmesi üzerine aralarında çıkan tartışma sonucu eylemini gerçekleştirdiği olayda, ilk haksız hareketin mağdurdan kaynaklandığı dikkate alınarak sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari (1/4) oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, sanığın eylemi sonucu alınan adli rapora göre müştekinin yüzde sabit iz oluşacak şekilde yaralandığı, sanık hakkında TCK'nin 86/1, 87/1-c maddelerinden cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, mahkemenin kabul ve uygulamasının da bu yönde olmasına rağmen, TCK'nin 86/1. maddesinden belirlenen temel cezadan 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırım yapılırken uygulama maddesi olarak TCK'nin 87/3.maddesinin gösterilmiş olması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Pozantı Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/98 Esas, 2022/74 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz nedenleri, eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaireye ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Katılanın sevk ve idaresindeki araçla sanık ve babasının işlettiği manav dükkanının önünden geçerken yüksek egzoz sesi çıkardığı, bu nedenle başlayan tartışma sonrasında sanığın katılanın burnunu ısırıp kafa atarak yüzünde sabit iz bırakacak şekilde yaralanmasına neden olduğu belirlenmiştir. 2. Katılan beyanı, sanık savunması, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 03.02.2015 ve 27.03.2015 tarihli adlî raporları, nüfus kayıtları, adlî sicil kaydı, muhtelif tutanaklar ve tüm evrak dosyada mevcuttur. IV. GEREKÇE 1. Gerekçe karar başlığında katılan ... yerine temyiz dışı katılan ...'nin adına yer verilmesi mahallinde giderilebilir maddi hata olarak görülmüştür. 2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği ve dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Mahkemece bozma ilamına uyularak verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Pozantı Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/98 Esas, 2022/74 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2023 tarihinde karar verildi.