(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi 2010/6151 E. , 2010/5509 K. Davacılar ... ve arkadaşları ile davalılar 1-... İnş. Müh. Medikal Tic. San. Ltd. Şti., 2-... , 3- ... arasındaki davadan dolayı Ankara 7. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 06.05.2003 (13.09.2010 Ek karar) gün ve 1999/502-2003/302 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü: - K A R A R - Davacılar vekilinin 13.09.2010 tarihli yerel m…
**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi 2010/6151 E. , 2010/5509 K.** **"İçtihat Metni"** Davacılar ... ve arkadaşları ile davalılar 1-... İnş. Müh. Medikal Tic. San. Ltd. Şti., 2-... , 3- ... arasındaki davadan dolayı Ankara 7. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 06.05.2003 (13.09.2010 Ek karar) gün ve 1999/502-2003/302 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü: - K A R A R - Davacılar vekilinin 13.09.2010 tarihli yerel mahkeme kararının bozulmasına ilişkin temyiz dilekçesi üzerine mahkemenin aynı tarih ve sayılı ek kararı ile 492 Sayılı Harçlar Yasasının 32. maddesi gereğince bakiye karar harcının yatırılmaması sebebiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, ek karar davacılar vekilince temyiz edilmiştir. 17.03.2010 tarih 27524 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 2009/27 Esas, 2010/9 Karar sayılı ilâmı ile “karar ve ilâm harcı ödenmedikçe ilgiliye ilâm verilmez” biçimindeki Harçlar Yasası'nın 28/I-a maddesi Anayasa'ya aykırı bulunarak iptâl edilmiştir. Anayasa Mahkemesi'nin yukarıda açıklanan kararından sonra Harçlar Yasası'nın 28/a maddesinde 23.07.2010 tarihinde 6009 Sayılı Yasa'nın 18. maddesi ile değişiklik yapılmış, bakiye karar ve ilâm harcının ödenmemiş olması hükmünün tebliğe çıkarılmasına, takibe konulmasına ve kanun yollarına başvurulmasına engel teşkil etmez kuralı getirilmiştir. Bu durumda Harçlar Yasası'nda yapılan değişiklik sonucu mahkemenin 13.09.2010 tarihli ek kararının dayanağı kalmadığından mahkemenin ek kararının kaldırılmasına, ancak mahkemenin esas hakkındaki kararı davacılar vekiline 23.08.2010 tarihinde tebliğ edilmiş olmasına rağmen temyiz dilekçesinin HUMK'nın 432/I. fıkrasında öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 13.09.2010 tarihinde verildiği, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemesince bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da karar verilebileceğinden temyiz isteğinin süre yönünden reddi gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 13.09.2010 1999/502 Esas 2003/302 Karar sayılı ek kararının ortadan kaldırılmasına ve davacılar vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, ödedikleri temyiz ve Yargıtay başvurma peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 20.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.