4. Hukuk Dairesi 2013/8337 E. , 2014/6300 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi TARİHİ : 27/11/2012 NUMARASI : 2007/87-2012/462 Davacı C.. R.. vekili Avukat N. F. K.tarafından, davalılar K.. G.. vdl aleyhine 12/03/2007-26/03/2008-28/09/2011 gününde verilen dilekçeler ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 27/11/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmasız olarak incelenmesi davalı B.. U.. vekili tarafından,
**4. Hukuk Dairesi 2013/8337 E. , 2014/6300 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi TARİHİ : 27/11/2012 NUMARASI : 2007/87-2012/462 Davacı C.. R.. vekili Avukat N. F. K.tarafından, davalılar K.. G.. vdl aleyhine 12/03/2007-26/03/2008-28/09/2011 gününde verilen dilekçeler ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 27/11/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmasız olarak incelenmesi davalı B.. U.. vekili tarafından, duruşmalı olarak incelenmesi de diğer tüm davalılar vekilleri tarafından süresi içinde ayrı ayrı istenilmekle, daha önceden belirlenen 15/04/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalılardan K.. G.. vekili Avukat A. B. ile karşı taraftan davacı vekili Avukat R. H.geldiler. Diğer davalılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir. 2- Diğer temyiz itirazlarına gelince; a- Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir. Davacı C.. R.., davalıların üniversitenin Biokimya Anabilim Dalı başkanı, profesörü, doçenti, uzman doktoru, asistanı ve laboratuvar teknisyeni olduklarını, 02.04.2002 günü laboratuvar teknisyeni davalı R.. A.. tarafından iki hastaya şeker yükleme sıvısı yerine yanlış bir solüsyon içirilmesi nedeni ile hastaların zarar gördüğünü, idare aleyhinde açtıkları davalar sonucu her ikisine de tazminat ödemek zorunda kaldığını bildirerek ödediği tazminat tutarının davalılardan müştereken ve müteselsilen ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Davalılar, ayrı ayrı doğan zarardan kendilerinin sorumlu olmadıklarını savunarak davanın reddini istemişlerdir. Mahkemece, davacının, davalıların kusurlu hizmet vermeleri nedeni ile üçüncü kişilere yaptığı ödemeden dolayı anayasa ve yasa hükümleri doğrultusunda kusurları saptanan davalılara rücu hakkı olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Dava, rücuen tazminat ödetilmesi istemine ilişkin olup; rücu davasında, sorumlular arasında teselsül hükümleri uygulanamaz. Davalılar ancak kusurları oranında sorumludurlar. Dosya arasında bulunan Adli Tıp Kurumu raporlarına göre davalıların her birinin 8/8 oranda kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davalıların eşit kusurlu kabul edilmesi gerekir. Mahkemece, davalıların eşit oranda kusurlu kabul edilmesi ile sorumlu tutulacakları miktarın ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken istemin tümünden müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuş bulunmaları doğru olmamıştır. b-Dosya kapsamından, C.B.Üniversitesi Biokimya Ana Bilim dalına bağlı laboratuvarların 20 m² bir alan üzerinde hizmet verdiği, bu alanda hem hastalar için hem de stajyer öğrenciler için gerekli malzemelerin saklandığı anlaşılmaktadır. Üniversite hastanesinin hasta kapasitesi düşünüldüğünde söz konusu alanın yeterli olmadığı, karışıklığa neden olmayacak niteliklere sahip ve uygun bir laboratuvar ortamının davacı tarafından kurulmamış olmasının da zararın meydana gelmesinde katkısı olduğu anlaşılmakta olup bu durumun davacının bölüşük kusuru olarak kabulü ile zarar tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu 44. maddesi uyarınca uygun oranda bir indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemiş olması da doğru olmamış, kararın gösterilen nedenlerle bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda ( 2/a-b ) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve davalı K.. G.. yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi. .