9. Ceza Dairesi 2021/28648 E. , 2023/6015 K. MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1214 E., 2019/1246 K. SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanıklar müdafilerinin Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümle ilgili temyiz yoluna başvurmasından sonra sanıkların bulundukları cezaevi müdürlüğü kanalıyla gönderdikleri 28.08.2023 tarihli dilekçeleriyle temyiz istemlerinden vazgeçtikleri anlaşıldığından,…
**9. Ceza Dairesi 2021/28648 E. , 2023/6015 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2019/1214 E., 2019/1246 K. SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanıklar müdafilerinin Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümle ilgili temyiz yoluna başvurmasından sonra sanıkların bulundukları cezaevi müdürlüğü kanalıyla gönderdikleri 28.08.2023 tarihli dilekçeleriyle temyiz istemlerinden vazgeçtikleri anlaşıldığından, incelemenin katılan Bakanlık vekilinin temyizi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verilmiştir. Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2019 tarihli ve 2018/312 Esas, 2019/74 Karar sayılı kararı ile sanıklar haklarında ayrı ayrı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 08.05.2019 tarihli ve 2019/1214 Esas, 2019/1246 Karar sayılı kararı ile sanıklar haklarında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafileri ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinin, cezanın alt sınırdan verilmesinin yerinde olmadığına yönelik olduğu görülmüştür. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Olay tarihinde sanıkların mağdur ile aynı köyde ikamet ettikleri, mağdurun okul bahçesinde iken sanık ...'nın mağdurun yanına gelerek mağdurun eşofmanını zorla indirdiği, cinsel organını mağdurun poposundan içeri soktuğu, yine diğer sanık ...'ın okulun bahçesinde bulunan mağduru zorla tutarak eşofmanını zorla indirdiği ve cinsel organını mağdurun poposuna soktuğu şeklinde olayı kabul ettiği anlaşılmıştır. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE İlk Derece Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesince sanıklar hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir. V. KARAR Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 08.05.2019 tarihli ve 2019/1214 Esas, 2019/1246 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.10.2023 tarihinde karar verildi.