2. Hukuk Dairesi 2012/5410 E. , 2012/7439 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi DAVA TÜRÜ :Boşanma Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun o
**2. Hukuk Dairesi 2012/5410 E. , 2012/7439 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi DAVA TÜRÜ :Boşanma Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2012 (Çrş.) Ev hanımı olan, herhangi bir işte çalışmayan, herhangi bir geliri olmayan davacı “kadın” baba evine “sürekli kalma niyetiyle " (TMK.md.19/1) gelmiştir. Davacı kadının başka gideceği yer yoktur ki aksi iddia edilebilsin. Türk Medeni Kanununun 168. hükmünde yapılan değişiklik de işte davacı gibi kadınlar için yapılmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu çoğunluğun düşüncesini aşağıdaki cümlelerle kabul etmediğini açıklamıştır. “Hayatın olağan akışı gereğince sığınabileceği ve yerleşebileceği tek evin baba evi olduğu, ayrı ev açıp orada hayatını idame ettirmesinin mevcut şartlarda mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı kadının sürekli kalma niyeti ile baba evine gittiğini ve hayatını burada devam ettireceğinin kabulü zorunludur” (HGK,06.06.2007, 331-332). Değerli çoğunluğun gerek Türk Medeni Kanununun m.168. hüküm değişikliği ve gerekse Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun pek veciz şekilde ifade ettiği kararı ile bağdaşmayan görüşüne katılabilme olanağım yoktur.