(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi 2010/13369 E. , 2010/13560 K. "" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.02.2003 gününde verilen dilekçe ile mera tahsis kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.11.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı köyler vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütü…
**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi 2010/13369 E. , 2010/13560 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.02.2003 gününde verilen dilekçe ile mera tahsis kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.11.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı köyler vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R Dava, 30.12.2002 tarih 22 numaralı mera komisyon kararının iptali istemi ile açılmıştır. Davalılar davanın reddini savunmuştur. Mahkemece bilirkişilerin 02.09.2009 havale tarihli rapor eki krokisinde (A) harfi ile işaretlenerek mavi renkle gösterdikleri, davacı köyün kadim yararlandığı saptanan taşınmaz bölümü ile ilgili mera komisyon kararının iptaline karar verilmiştir. Hükmü, davalı köy tüzele kişilikleri temyiz etmiştir. 4342 sayılı Mera Kanunu’nun 3. maddesinde yapılan tanıma göre mera, hayvanların otlatılması ve otundan yararlanması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olabilir. Yasanın 4. maddesi hükmüne göre de, mera komisyonunun henüz görev başlamadığı yerlerde evvelce çeşitli kanunlar uyarınca yapılmış olan tahsislere ve teessüs etmiş, teammüllere göre meranın köy veya belediye halkı tarafından kullanılmasına devam olunur. Ancak; bir yerde mera komisyonu faaliyetine başlamış ise mera, yaylak ve kışlakların kullanımında kadim kullanma şeklinin bir önemi kalmaz ve tahsis “ihtiyaç” kriterine göre yapılır. Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; Tarım İl Müdürlüğünün 03.02.2005 ve 11.02.2009 tarihli yazılarından taşınmazın bulunduğu yerde 4342 sayılı Mera Kanununun uygulanmasına geçildiği, dava konusu taşınmazın mera kaynakları arasına alındığı, ne var ki, henüz yararlanma hakkını bir veya birçok köy yada belediyeye bırakılmadığı anlaşılmaktadır. Kısaca mera komisyonu tarafından davalı köylere yararlanma konusunda bir tahsis yapılmadığından davalıların davada pasif dava ehliyetleri bulunmamaktadır. Mahkemece yapılan bu saptama uyarınca davalı köyler hakkında vakitsiz açılmış davanın pasif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddi yerine, çekişmenin esası incelenerek yazılı olduğu şekilde karar kurulması doğru olmamıştır. Hüküm açıklanan nedenle bozulmalıdır. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 06.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.