8. Ceza Dairesi 2021/5906 E. , 2023/2093 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Kasten yangın çıkarma HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhak
**8. Ceza Dairesi 2021/5906 E. , 2023/2093 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Kasten yangın çıkarma HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 09.07.2015 tarihli ve 2015/722 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında kasten yangın çıkarma suçundan kamu davası açılmıştır. 2. Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/461 Esas, 2016/329 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yangın çıkarma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; a) Yükletilen suçun akıl hastası sanık tarafından işlenip işlenmediğinin kesin biçimde saptanması, suçun sübutunu ve niteliğini belirlemeye yönelik araştırmanın eksiksiz olarak yapılması ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğine, b) Ceza verilmesine yer olmadığına karar verilirken uygulama maddesinin gösterilmediğine c) Sanığın yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Dava konusu olay; sanığın, annesi ile birlikte ikamet ettiği, olay günü evde yalnız olduğu sırada yangın çıkardığı, evde bulunan bir kısım eşyalar ile bina merdiven boşluğu ve dış cephesine zarar verdiği iddiasına ilişkindir. 2. Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı İtfaiye Şube Müdürlüğü raporu, 15.09.2015 tarihli bilirkişi raporu, fotoğraflar ve tutanaklar dosyadadır. 3. Uludağ Üniversitesi ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlığının 16.01.2015 tarihli heyet raporu içeriğine göre sanığın atipik psikoz hastası olduğu ve bu hali ile ceza ehliyetinin bulunmadığı, bu kapsamda akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonucunu algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaldığı tespit edilmiştir. IV. GEREKÇE Sanık hakkında kurulan hüküm, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.04.2008 tarih, 2008/1-22 Esas ve 2008/80 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, akıl hastalığının şahsi cezasızlık sebebi olmayıp kusurluluğu ortadan kaldıran bir hal olması karşısında, atipik psikoz hastalığı tanısı konulan, mevcut hastalığı nedeniyle işlediği iddia olunan fiilin anlam ve sonuçlarını algılamasının ve bu fiillerle ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olduğu ve iddia olunan suç tarihinde atılı suç nedeniyle ceza ehliyetinin bulunmadığı bildirilen sanık hakkında, yöntemine uygun biçimde yargılama yapılıp, dosya tekemmül ettirildikten sonra, gerek sübuta gerek vasfa ilişkin gerekçeli değerlendirmenin kararda tartışılması suretiyle suçun sanık tarafından işlenmediği veya eylemlerin suç oluşturmadığı kanısına varılması durumunda sanığın beraatine karar verilmesi, suçların sübutu halinde ise olayın oluş şekli ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemleri gösterilmek suretiyle sanığa 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 57 nci maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı olarak akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, dosyadaki delillerden hangilerine hangi nedenlerle itibar edilip edilmediği açıklanmayıp, sübuta ve vasfa ilişkin bir değerlendirme yapılmaksızın, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonucunu algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azaldığı anlaşıldığından ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi, Kabule göre de; Sanık hakkında hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrası (a) bendi olarak gösterilmemesi, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/461 Esas, 2016/329 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2023 tarihinde karar verildi.