11. Hukuk Dairesi 2019/5239 E. , 2020/3042 K. "" MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 24/11/2016 tarih ve 2016/132 E- 2016/361 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/09/2019 tarih ve 2018/1345 E- 2019/848 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı veki…
**11. Hukuk Dairesi 2019/5239 E. , 2020/3042 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 24/11/2016 tarih ve 2016/132 E- 2016/361 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/09/2019 tarih ve 2018/1345 E- 2019/848 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkilinin asıl unsuru "ROMAN" ibaresinden oluşan tanınmış markaların ve "RMN" ibareli bir diğer markanın sahibi olduğunu, davalı şirketçe yapılan 2014/66180 numaralı, “AFRİCA ROMANOV” ibareli marka başvurusuna, iltibas, tanınmışlık ve kötü niyet vakıalarına dayalı olarak yapmış oldukları itirazın nihai olarak TPMK YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptaline ve başvuruya konu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir. Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. Diğer davalı vekili, müvekkilinin dericilik sektöründe faaliyet gösterdiğini, itibarı yüksek bir firma olduğunu, özgün deri ürünler ortaya çıkararak "Africa Romanov" markasını oluşturduğunu, davacı markaları ile arasında benzerlik bulunmadığını, kavram ve çağrışım olarak "Roman" ve "Romanov" sözcüklerinin farklı anlamlarının olduğunu, "Romanov" sözcüğünün "Roman" ibaresi ile hiçbir ilgisinin bulunmadığını, Rus tarihinde bir hanedanın adı ve bir koyun türü olduğunu, bu koyun türünün deri kalitesi bakımından büyük bir üne sahip bulunduğunu, müvekkilinin markasının asli unsurunun şekil unsuru olduğunu, tüketicilerinin yüksek gelir grubundan olduğunu, müşteri kitlesinin markaların arasındaki farkı ayırt edebilecek bilince sahip bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir. İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 2014/66180 tescil nolu markanın davacı markaları ile 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas oluşturmadığı, dava konusu markanın davacı markaları ile benzer olmadığı, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesi koşullarının somut uyuşmazlıkta oluşmadığı, dava konusu marka başvurusu hakkındaki kötü niyet iddiasının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.