3. Hukuk Dairesi 2016/6856 E. , 2016/7190 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı dava dilekçesinde; davalı eşinin, kendisini, çocuğuyla birli
**3. Hukuk Dairesi 2016/6856 E. , 2016/7190 K.** **"İçtihat Metni"** MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı dava dilekçesinde; davalı eşinin, kendisini, çocuğuyla birlikte evden kovduğunu, 15 aylık çocuğuyla birlikte şuan baba evinde yaşadığını belirterek; kendisi için aylık 1.750,00 TL, müşterek çocuk için 250,00 TL olmak üzere toplam aylık 2.000,00 TL nafakanın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı cevap dilekçesinde; dosyanın yetkili mahkeme olan ... Aile Mahkemesine gönderilmesi gerektiğini, diğer yandan, davacının ayrı yaşamakta haklı olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir. Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı eş yönünden 500,00 TL, müşterek çocuk için 200,00 TL olmak üzere toplam aylık 700,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından takdir olunan nafakaların az olduğu gerekçesiyle temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin eş için takdir olunan tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmeyerek, reddedilmiştir. Davacı vekilinin çocuk lehine takdir olunan tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazına gelince; Dava, tedbir nafakası istemine ilişkindir. Temyize konu uyuşmazlık; davacı anne yanında kalan 03.05.2013 doğumlu çocuk lehine takdir olunan aylık 200,00 TL nafakanın çocuğun ihtiyaçlarını karşılama noktasında yeterli olup olamayacağı noktasında toplanmaktadır. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadır. (TMK m. 186/son) Tedbir nafakasının miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının ailesine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır. Diğer yandan, çocuk lehine nafaka miktarı belirlenirken, çocuğa fiilen bakanın, bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Hakim, nafaka takdirinde; nafaka alacaklısı çocuğun ihtiyaçlarıyla, nafaka yükümlüsünün gelir durumu arasındaki dengeyi kurarak, hakkaniyet ölçüsünde nafakaya hükmetmelidir. Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; davacı annenin ev hanımı olup, gelirinin bulunmadığı, müşterek çocukla birlikte babasının evinde yaşadığı, davalının mühendis olup, aylık 4.000,00 TL geliri bulunduğu, 03.05.2013 doğumlu çocuğun giderleri göz önüne alındığında çocuk lehine takdir olunan aylık 200,00 TL nafakanı az olduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları ve davalının birlikte yaşarken çocuğuna sağlamış olduğu yaşam standardı nazara alınarak; çocuk yönünden talebin tümden kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu kısmen kabule karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.