Ceza Genel Kurulu 2013/14-147 E. , 2013/299 K. "" İtirazname : 2012/282233 Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi Reşit mağdurenin zorla ırzına geçme suçundan sanık S.K.765 sayılı TCK’nun 416/1, 418/2, 59/2 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis, sanık M.P.'ın ise aynı kanunun 416/1, 418/2, 65/3 ve 59/2. maddeleri uyarınca 4 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve mahsuba ilişkin, Karaman Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.04.2003 gün ve 171-51 sayılı hükmün s…
**Ceza Genel Kurulu 2013/14-147 E. , 2013/299 K.** **"İçtihat Metni"** İtirazname : 2012/282233 Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi Reşit mağdurenin zorla ırzına geçme suçundan sanık S.K.765 sayılı TCK’nun 416/1, 418/2, 59/2 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis, sanık M.P.'ın ise aynı kanunun 416/1, 418/2, 65/3 ve 59/2. maddeleri uyarınca 4 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ve mahsuba ilişkin, Karaman Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.04.2003 gün ve 171-51 sayılı hükmün sanık S.K. müdafii ve sanık M.P.tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 15.12.2003 gün ve 5471-7272 sayı ile; “Reşit olan mağdurenin olay akabinde olay tanığı M. A., S.G. ve annesi H. T.'a ırzına geçildiğinden bahsetmediği gibi C.Savcılığındaki ilk ifadesinde de ırzına geçildiğinden söz etmediği, kızlığının bozulduğunun raporla anlaşılması üzerine C. Savcılığınca tekrar ifadesine başvurulduğunda ırzına geçildiğini iddia etmesi, oluşa ve tüm dosya kapsamına göre de; eylemin rızaya müstenit olduğunun anlaşılması karşısında sanıkların beraetleri yerine mücerret zor iddiasına dayanılarak yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması" isabetsizliğinden oyçokluğuyla bozulmasına karar verilmiş, Daire Üyesi İ. M.ise suçun sübuta erdiği görüşüyle karşı oy kullanmıştır. Yerel mahkeme 23.03.2004 gün ve 37-56 sayı ile; suçun sübut bulduğu görüşüyle sanıkların ilk hükümdeki gibi cezalandırılmalarına karar vererek direnmiştir. Hükmün o yer Cumhuriyet Savcısı, sanık S.K. müdafii ve sanık M.P. tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.09.2005 gün ve 110224 sayı ile; 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılmak üzere dosya mahalline gönderilmiştir. Yerel mahkemece yapılan değerlendirme sonucunda 09.03.2006 gün ve 37 – 56 sayı ile; sanık S.K.’nın 5237 sayılı TCK’nun 102/2 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis, sanık M.P.’ın ise aynı kanunun 102/2, 39 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiştir. Hükmün o yer Cumhuriyet savcısı, sanıklar müdafileri ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesi ile dosyanın gönderildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 04.12.2007 gün ve 238-259 sayı ile; yeni hüküm niteliğindeki kararın temyiz incelemesinin Özel Dairece yapılması gerektiği belirtilerek dosya 5. Ceza Dairesine gönderilmiştir. İşbölümü nedeniyle dosyanın gönderildiği 14. Ceza Dairesince 17.04.2012 gün ve 2564-4474 sayı ile, hükmün onanmasına karar verilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 06.12.2012 gün ve 282233 sayı ile;